مراقبت در منزل پس از سکته مغزی

بازگشت به خانه پس از سکته مغزی می‌تواند نگران‌کننده باشد، اما لازم نیست همه‌چیز را یک‌شبه درست کنید. بدن و مغز برای بازسازی به زمان نیاز دارند و شما هم همین‌طور.

محیط خانه را ساده و امن کنید: فرش‌های لغزنده را بردارید، مسیر رفت‌وآمد را باز نگه دارید و وسایل پرکاربرد را در دسترس بگذارید. یک برنامه‌ی روزانه‌ی منظم برای دارو، غذا و استراحت، حس امنیت می‌آورد.

حرکت، مهم‌ترین بخش بهبود پس از سکته است. ماهیچه‌ها و مفاصلی که کم‌تحرک می‌مانند، زود خشک و ضعیف می‌شوند؛ به همین دلیل تمرین‌های منظم فیزیوتراپی نقش کلیدی دارند.

لازم نیست تنها به مطب بروید. فیزیوتراپی در منزل به بیمار کمک می‌کند در محیط آشنای خودش و بدون خستگی جابه‌جایی تمرین کند. تمرین‌ها را کوتاه اما منظم نگه دارید؛ پیشرفت آهسته هم پیشرفت است.

بعضی بیماران پس از سکته در حرف زدن، پیدا کردن کلمات یا حتی بلعیدن غذا دشواری پیدا می‌کنند. این وضعیت طبیعی است و در بسیاری موارد با تمرین بهتر می‌شود.

گفتاردرمانی به بازیابی توان تکلم و ایمن‌تر شدن بلع کمک می‌کند. اگر بیمار هنگام غذا خوردن سرفه می‌کند یا غذا در گلویش می‌پرد، حتماً با یک متخصص مشورت کنید تا از خطر پیشگیری شود.

کنترل فشار خون، مصرف به‌موقع داروها و مراقبت از پوست (به‌ویژه برای بیمارانی که بیشتر در بستر هستند) بخش مهمی از مراقبت خانگی است. زخم بستر با تغییر وضعیت منظم بدن قابل پیشگیری است.

پرستاری در منزل می‌تواند این کارها را زیر نظر بگیرد و به خانواده آموزش دهد. داشتن یک همراه آگاه، بار مراقبت را از دوش خانواده سبک می‌کند.

غم، بی‌حوصلگی و ترس پس از سکته شایع است؛ هم برای بیمار و هم برای مراقب. صبور بودن و تشویق کردن، به اندازه‌ی تمرین‌های بدنی اهمیت دارد.

برای خودتان هم وقت بگذارید و از کمک دیگران نترسید. یک مراقب آرام و سرحال، بهترین پشتیبان بهبود بیمار است.